Sakralizacja ciemności w ostatniej wystawie Leszka Mądzika
Main Article Content
Abstrakt
W 2025 roku zmarł Leszek Mądzik, najbardziej znany przedstawiciel współczesnego teatru autorskiego. Tworzył, podobnie jak Tadeusz Kantor i Józef Szajna, teatr narracji plastycznej na autorskiej Scenie Plastycznej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Z tej trójki od najbardziej wyeliminował narrację literacką i aktora, sprowadzając go do roli aktora-fantoma. Zdążył jeszcze przed śmiercią stworzyć wystawę zaprezentowaną w Muzeum Śląskim w Katowicach (21.06.2024-22.09.2025), stanowiącą z jednej strony retrospektywę jego pięćdziesięcioletnich działań reżyserskich, z drugiej - hybrydę przestrzeni wystawienniczej i spektaklu teatralnego. Tym samym wpisał się w nurt interpretacyjny w polskim piśmiennictwie na temat nieoczywistego statusu plastyki scenicznej. Na wspomnianej wystawie zastosował charakterystyczną dla siebie strategię wprowadzania widza w przestrzeń silnej plastycznej ekspresji, wywołanej grą przedmiotów-artefaktów i aktorów-fantomów, zatopionych w ciemności, wyłanianych gradacją świateł. Użył oryginalnych bądź zrekonstruowanych przedmiotów, pochodzących z spektakli takich jak: Ikar (1974), Pętanie (1986), Kres (2020), Tchnienie (1992), Wilgoć (1978), Bruzda (2006), Zielnik (1976), Wrota (1989), Lustro (2013). Przedmioty, rzeźby i manekiny tracąc swój pierwotny kontekst, zestawiane ze sobą, zyskiwały nową symbolikę. Wciąż trudną do wytłumaczenia kwestią jest rola jest ciemności w jego przedstawieniach, poręcznego narzędzia jako konstruktora przedstawiania i środka do wywoływania ekspresji, ale i źródła doświadczeń religijnych. Dzieła reżysera balansujące na pograniczu teatru religijnego i egzystencjalnego wciąż budzą emocje szczególnie tych, którzy mieli szczęście w nich uczestniczyć.
Article Details

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Na tych samych warunkach 4.0 Międzynarodowe.
Wydawca „Annales Universitatis Paedagogicae Cracoviensis. Studia de Arte et Educatione” jest upoważniony do korzystania oraz do rozpowszechniana wszystkich opublikowanych w czasopiśmie materiałów na podstawie umowy licencji niewyłącznej nieograniczonej w czasie - zawartej uprzednio na czas nieoznaczony każdorazowo z autorem/ką konkretnego utworu na określonych w tamtejszej umowie polach eksploatacji.